SCHEEPVAART FORUM

Weet het niet Huug,

Dan maar op gevoel, ergens in Turkije?

Groet--Zout.

Je zit in ieder geval in de goede hoek maar niet het juiste land.

Beirouth na alweer een burger/godsdienst oorlog?

groeten
Jan van der Pluijm

Is het soms in die baai net even N.O. van Piraeus? Ben de naam van dat plaatsje/pier waar we fruit hebben liggen lossen even kwijt.

@Huug,was er toen met de Flex Fortuna welke in T/C voer voor iemand in Abidjan. Voeren zo'n beetje
tussen alle plaatsen tussen Nouakchott en Douala . Was toendertijd nog wel te doen doch veel stapwerk zat er niet in . Alleen altijd een hoop gemiauw over het voedinggeld wat boven de twintig gulden per dag lag. Maar ja,als je dan ook zo'n gekke Ned. kok a/b hebt welke plotseling aan die "arme
bootwerkers" zelfgebakken kadetjes met Ned. kaas gaat lopen serveren.....( die kaas gekocht voor f 26 de kilo in Abidjan....) dan weet je het wel! Nog even geduurd voordat ik hem dat afgeleerd had .

Groeten,K.Brouwer.

Kurt je schuift wel ongeveer de goede richting op.
Hier nog een plaatje van een van de bekende punten niet ver van de haven. Overigens was het in deze haven best toeven

Waar ik altijd een beetje problemen mee had waren de hoeveelheden kadootjes waar men meende recht op te hebben. Afijn daar weet jij ook alles van en deed het maar anders was je de "met de korte achternaam".

Deze plaats heet bij ons Solun, dus Thessaloniki.

En daar ga ik dan met mijn ...weet niet..., ik ben er met schip en als toerist geweest.

Groet--Zout.

Het verstrekken van voedsel in West Afrika kwam bij ons alleen voor te Port Gentil in Gabon.
De arbeiders die het triplex stouwden mochten niet van boord voor het laden klaar was.
De menage bestond uit een stokbrood en een blik corned beef, verzorgd door de charteraar.

Er komt nu een historische serie waarin wij de trekschuit vervangen.



De lading zit onder de luiken, nu nog de passagiers met hun aankopen op de luiken.
De havenplaats herkennen jullie wel.



Aan dek herken ik de stuurman en 2 spaanse matrozen, flinke kerels, visserlui uit Pontevedra.
Tevens zie ik het achterhoofd van de kapitein.
Men gooit presennings over de bomen als shelter voor de dekpassagiers die onderweg afgezet werden op plekken zonder landverbinding, van die bountystranden waar dan plots een groene coaster opduikt. Via de touwladder in een bootje. Wie dat niet kon, en hun spullen, met de boom in een net een vissersboot in.
Het achterschip was met hekken dichtgemaakt, geen geloop, drinkwaterleiding naar dek en spoeling op de kluisgaten als toilet, verder hadden ze zelf fourage bij zich.
En die mensen waren blij dat ze meekonden.
Vandaag de dag kan je hier vraagtekens bij plaatsen, het verbaasde me toen al.
En mocht het niet volgens de regels zijn, dan is het inmiddels verjaart.



En daar gaat camping Mickey de tropennacht in.


Groet--Zout.

Mooie beelden Zout! Historie van de bovenste plank. Het kabelgat zat toch zeker ook wel dicht gelast of zo.

Vergeet ik nog te melden dat het idd Saloniki is.

De haven, die mag nog geraden worden.

Die vissers, dat zijn Jappen, de kapitein kocht van hen een hele tonijn voor de keuken.
Dat aten we 2x per week, gebakken, met rijst.
Verder magere Australische hazen, daar een plaag en afgeschoten, en bij ons de maag in.
En rundvlees uit Zuid Afrika, van een reefer die bij ons in Matadi lag. Die Zuid Afrikanen verdroegen ze daar toen nergens, behalve als ze eten kwamen brengen.
Op een gegeven moment zaten we nog met 4 blanken aan boord, 2 boven, 2 beneden.
kok weg, 3e machinist weg, werden niet vervangen. De 4 spanjolen aan dek weg, werden vervangen door 8 locals met een monsterboekje, aangenomen uit de massa die bij het schip werk kwamen zoeken. Loopt er eentje in mijn T-Shirt. Zegt hij: Joe seven shirt, Ai one, nix good. Zit ook weer wat in, hoeveel heeft een mens nodig?

Passagiers hadden we eens uit Port Harcourt, begin Biafra oorlog, oliereservoirs in de brand, vliegveld gebombardeerd. Verzoek om rond de 50 blanken te evacueren, mannen, vrouwen, kinderen. Meest Duits, ook wat Frans, allen uit de olieindustrie. We namen ze mee naar Douala. De vrouwen namen de kombuis over, kregen de messrooms en een enkele hut ter beschikking. De mannen bivakeerden de ene nacht in de overtocht op het sloependek. De stemming was er een van opluchting. Een ingenieur kwam uit Ingolstadt. Gaf zijn adres, ik moest beslist langskomen. Dat gooide ik dus weg, Ingolstadt, daar kom je toch nooit. Toen ik later naar Kroatië begon te reizen kwam ik er elke keer langs, sliep er soms in de buurt. Zo zie je maar, gooi niet te snel iets weg en zeg nooit nooit.
Na dit voorval kwamen wij niet meer in Port Harcourt.

Groet--Zout

Hallo Zout,

Was die haven soms Abidjan? Kan mij herinneren dat daar toen die Japanse tonijnjagertjes lagen.Hebben er zelfs toen nog zo'n 300 ton geladen voor Ponce toen we uit dat T/C van die Libanese koekjesfabrikant
gingen in 1970 met de Sarah Elisabeth. Voeren toen steeds Beiroet..West African ports... tot de verste Lagos en daarna via via weer terug naar Beiroet. Gelukkig heeft die ouwe toen altijd die dekpassagiers geweigerd want er waren in iedere haven op W.A. altijd wel ...tig van die gasten door de Agent geboekt . Er waren meerdere havens waar de bootwerkers door de Agent/afscheper van rijst werden voorzien,herinner mij Takoradi in die tijd nog. Ook moest je schijthuizen op het potdeksel monteren of anders gebruikten ze de ankerkluizen wel .

Groeten,K.Brouwer.

Brouwer,

Het is Abidjan, er werd zoveel over deze haven gesproken dat ik hem nu geplaatst heb.
En de sfeer, die omschrijf je perfect.
Ik plaats hier weer Abidjan, ergens daar voor anker hout laden met de zware spier. De dekdienst was niet gek op het optuigen van dat ding. Dat liep over 4 winches, hanger, topper en de beide geien hadden elk een eigen winch, een heel gedoe. De Mickey Smits was net gekocht door Smits toen, had kort daarvoor als Mare Altum een jaar in charter voor de NL regering in Nieuw Guinea gezeten, mede door het zware laadgerei waardoor men in alle uithoeken van deze wereld toch zelf iets op de wal konden zetten. Ook historisch deze foto's, van voor de dekkranen.

Het hout uit Abidjan losten we in Dakar, daar ging het met andere schepen naar Europa. Wij gingen dan weer zout halen in Kaolack en dat uitventen langs de kust. Alleen de laatste reis, toen laadden we in Abidjan cacao voor Amsterdam en dat hout voor Bremerhaven. De eerste reis daarna was met pootaardappelen van Terneuzen naar Sevilla, ook mooi.

Groet--Zout.

Hallo Zier,

Dat is voor mij ook allemaal heel herkenbaar en leuk om terug te zien .

Herinner me nog dat we vlak bij die Jappannertjes lagen en dat die 's avonds op die zandvlakte altijd bezig waren met hun visgerei te herstellen. Ging daar altijd bij kijken daar het iedere avond lachen was .

Die Jappen hadden natuurlijk van allerlei touwwerk om hun heen liggen voor die reparaties en dat vonden die negertjes wel interessant om te jatten. Dan slopen ze heel stiekum voorzichtig naderbij en die Jappen deden net of ze niets in de gaten hadden.......Plotseling sprongen die Jappies op en gaven dan een stukje Oosterse vechtkunst weg waarna al die negertjes een poosje op hun rug sterretjes lagen te tellen . De Jappies gingen weer verder met hun visgerei en als de negertjes bijgekomen waren slopen die heel voorzichtig weg . Heb me toen prima vermaakt daar .
Was wel een beetje off topic...maar dit was in Abidjan dus nu weer helemaal on topic..... .

Groeten,K.Brouwer.

Zoals gezegd, West Afrika, Stuurman op /1 en ik op /2 siteseeing als het even kon.
In welke haven liggen we hier?
Erachter op 20 km afstand was dit meer, taxiboot gehuurd en wij naar dit waterdorp dat inmiddels een toeristenatractie op wereldniveau is, staat op een Unescolijst.
De reden waarom ze hier zijn gaan wonen is in onze westerse ogen heel bizar.
Er schijnen rond de 20.000 mensen te wonen.
Toen wij er waren hebben we geen toerist gezien ( 1966 ).

Namen graag. Wie?
Heb nog 1 tip voorhanden.

Groet--Zout.

Nog een hint, de naam van dat land begon toen met een D, nu niet meer.

Nu moet het lukken, vooral voor de ouderen die de Bosatlas van de middelbare school nog hebben.

Groet--Zout.

Dacht onmiddelijk aan de Dahomeykust wat naar het vroegere Dahomey verwijst wat tegenwoordig Benin heet en de havenplaats moet dan Cotonou zijn .

Groeten,K.Brouwer.

Je bent me net voor maar dat was ook mijn conclusie

Als het goed is delen we de prijs toch samen Huug .

Groeten,K.Brouwer

Hoorde dat het een flink geld bedrag is Kurt kunnen we daar nog eens naar toe for old times sake

We zullen zien wat het schuift

Lake Nokoué, dorp Ganvie, bij Cotonou, Dahomey, nu Benin.
Prima gedaan heren. En lees even na waarom men daar ging wonen.

http://en.wikipedia/org/wiki/ganvie

Zoals eerder opgemerkt, een deel van mijn 72 dia's konden ze hier niet digitaliseren, daar bleef maar 1/3 van over, in het midden.
Wat ik nu nog heb nu is more of the same, dus stop ik met West Afrika.

Alleen nog een verhaaltje, Matadi, Congo.
Anderhalve dag de rivier op en in 6 uur er weer af, zo stroomt dat.
Zuidoever met brandende heuvels, dat staken de Portugezen aan die nog in Angola zaten, tegen infiltranten.
Matadi heette niet veilig te zijn.
Voor mijn varen zat ik wat in een bandjescircuit, begin van de rock&roll.
Iedereen speelde zijn US idolen na.
In Matadi, onveilig, ach wat kan het je schelen, we hoorden muziek achter de heuvel bij de haven.
Er op af, blikken danstent, zwarte jongens speelden op Egmond gitaren in een ritme dat me totaal vreemd was, maar dat me wel pakte.
Veel later kwam Paul Simon met Graceland, ik draai het nog weleens en zie mezelf weer in Matadi.
Overigens onveilig, geen blanke te zien en de locals vonden het prachtig dat we binnen stapten, vooral als je geen Belg was.
Helaas kwamen we na alweer een staatsgreep daar niet meer, op de kade verkochten ze mooi houtsnijwerk en gegrilde apen, bushmeat.

Groet--Zout.